غریبه آشنا

دوره  امامت امام زمان  با غیبت کوتاهی شروع شد که 69 سال به طول  انجامید. پس از آن، ٔدوره غیبتی طولانی آغاز شد که تاکنون ادامه دارد.

حضرت مهدی دوازدهمین امام ما، در سپیده دم جمعه، نیمهٔ شعبان سال 255 ه.ق، در سامرا متولد شد و تا سال 260 ه.ق، در کنار پدر بزرگوارش زندگی می کرد. امام حسن عسکری در این مدت، ایشان را از گزند حاکمان عباسی که تصمیم بر قتل وی داشتند، حفظ نمود و با آنکه در محاصرهٔ نیروها و جاسوسان حاکمان بود، ایشان را به بعضی از یاران نزدیک و مورد اعتماد خود نشان می داد و به عنوان امام بعد از خود معرفی می کرد.
پس از شهادت امام حسن عسکری در سال 260 ه.ق، امامت امام مهدی آغاز شد. آن حضرت از ابتدای امامت خود که تاکنون ادامه دارد، دو غیبت داشته است. اول، غیبتی که تا سال 329 ه.ق طول کشید و غیبت صغری نامیده می شود. امام در این دوره، با اینکه زندگی مخفی داشت، اما از طریق چهارنفر از یاران صمیمی و مورد اعتماد، پیوسته با پیروان خود در ارتباط بود و آنان را رهبری می کرد. این چهار شخصیت بزرگوار به نواب اربعه و نواب خاص معروف اند.

شش روز مانده به درگذشت آخرین نایب، امام عصر برای ایشان نامه ای نوشت و فرمود به فرمان خداوند، پس از وی جانشینی نیست و مرحلهٔ دوم غیبت آغاز می شود. به دلیل طولانی بودن این دوره از غیبت، آن را غیبت کبری می نامند.